این مقاله‌ای مهم از دکتر دبیرمقدم هست که به بررسی آرای سیبویه پرداختند. ایشون به این نتیجه رسیدند که سیبویه یک صورتگرا - نقشگرا بوده و خود ایشون هم در تحلیل‌های زبانشناختی‌شون همیشه چنین رویکردی رو مورد توجه قرار دادند. این مقاله در مجله دستور وابسته به فرهنگستان زبان و ادب فارسی چاپ شده. چکیده مقاله رو براتون اینجا میارم و برای مطالعه کامل مقاله می‌تونید اون رو دانلود کنید. امیدوارم مورد توجه شما قرار بگیره.


چکیده

برجسته ترین جلوه های زبانشناسی غیر غربی (یعنی غیر یونانی - رومی) را در زبانشناسی هندی و زبانشناسی جهان اسلام می توان یافت. درباره اهمیت فوق العاده و منزلت والای زبان شناس هندی و به ویژه مشهورترین شخصیت علمی آن، یعنی پانینی، میان تاریخ نگاران زبانشناسی اتفاق نظر وجود دارد، اما درباره زبانشناسی در جهان اسلام چنین اجماعی دیده نمی‌شود. برخی دانشمندان، این نحله را نیز نقطه عطف بسیار شاخصی در تاریخ مطالعات زبانی دانسته‌‌اند (اونز 2006 / 2009) اما سورن (1998)، در مقام تاریخ نگار زبانشناسی، چنین جایگاه و مرتبه‌ای را برای زبانشناسی در چهان اسلام (و برخی رویکردهای دیگر شرقی) قائل نیست. این مقاله با معرفی آرا و اندیشه‌های زبانشناختی سیبویه، بر آن است که دستاوردهای او را در گستره مفاهیم مطرح در مکاتب نوین زبانشناسی مورد ارزیابی قرار دهد. نگارنده معتقد است در نگاهی کلی، سیبویه را بی‌تردید می‌توان زبانشناس و دستورنویس توصیف گرای صورت گرا - نقش گرا دانست.


دریافت متن کامل مقاله