به گزارش خبرگزاري كتاب ايران‌(ايبنا) اين كتاب كه براي نخستين‌بار به چاپ رسيده است، در هشت فصل تدوين شده كه عبارتند از زبان، گويش، گويش‌شناسي، پيكره گويش(آواها)، پيكره گويش(دستور زبان)، گويش‌هاي جغرافيايي، گويش‌هاي اجتماعي و گويش‌هاي تاريخي.

گويش‌شناسي علمي است كه به مطالعه، بررسي و توصيف گويش‌ها مي‌پردازد. گويش، نمود زبان است و لازمه شناخت آن شناخت زبان است. 

نگارنده در پيشگفتار آورده است: زبان داراي يك شكل واحد نيست و صورت‌هاي متنوع و متعدد نوشتاري و گفتاري دارد. در اين كتاب، منظور ما از گويش، شكل‌هاي متنوع گفتاري يك زبان است. 
زبان و گويش به عنوان اصلي‌ترين عناصر فرهنگي، از چنان جايگاهي برخوردار هستند كه شناخت انسان، اجتماع و فرهنگ او، بدون بررسي و شناخت زبان و گويش غيرممكن است. به‌همين خاطر، گويش‌شناسي مورد توجه دانش‌هاي زيادي قرار گرفته است. زبان‌شناسان، جامعه‌شناسان، مردم‌شناسان، اديبان و ... همه به نوعي با مباحث گويش‌شناسي مرتبط هستند. 

علي‌اكبر شيري هدف خود را از نگارش اين كتاب، تهيه و ارائه منبعي در زمينه گويش‌شناسي عنوان مي‌كند كه هم از سادگي لازم برخوردار باشد و هم بتواند به خواننده كمك كند تا جوانب اين دانش را به‌درستي بشناسد و در كارهاي پژوهشي ار آن بهره جويد.

«درآمدي بر گويش‌شناسي» در 176 صفحه و 1200 نسخه، در قطع وزيري توسط انتشارات مازيار در اختيار علاقه‌مندان قرار گرفته است.